INDEX CAPITUM,
ET RERUM NOTABILIORUM.
LIBER I.
CAPUT I. Hominem esse natura animal politicum, sociabile,et civile, pag. 1. Mala ex hujus veritatis obscuratione secuta, pag. 1. Naturae particularis, universalis differentia, pag. 4. Inveniri poterit homo socialem vitam non ducens? pag. 5. Miseriae humanam vitam officientes, pag. 7. Media perficiendi intellectum speculativum,et practicum, pag. 10. Descriptio justitae, pag. 11. Necessitas amicitae, pag. 12. Utilitates ex vita civili ortae, pag. 13. Conclusio, pag. 14.
CAPUT II. Voltairii malam detegens fidem, pag. 15. Judicium de chronologiis Sinensium, Chaldaeorum, Indorum, et AEgyptiorum, pag. 16. n. 21. Divisio politica Americae detectionis tempore, pag. 18. Samojedi vitam agebant civilem, cum scribebat Voltairius, p. 19. Lapponi similiter, p. 19. Conclusio, pag. 20.
CAPUT III. Definitionem legis continens, et judicium de adversariorum definitionibus, pag. 20. Definitio legis, pag. 21. Definitio Thomasii, pag. 21. Id. Puffendorfii, pag. 22. Id. Barbeyracii, pag. 22. Id. Heineccii, pag. 22. Id. Wolfii, pag. 22. Id. Burlamaquii, pag. 23. Id. Chalcidii, pag. 23. Conclusio, pag. 23.
CAPUT IV. In quo de lege aeterna agitur, pag. 24. Lex aeterna non est figmentum Scholasticorum, pag. 25. Mundus regitur lege aeterna, p. 26. Testimonium Petri Bayle, p. 26. Fontes atheismi hodierni, pag. 27. Testimonia philosophorum, et patrum pro existentia Dei, pag. 28. definitio Legis aeternae, pag. 30. Honestas, et rectitude actiorum non ex opinione, non ex consuetudine, non ex utilitate pendet; sed ex natura, et veritate, ex lege, et ratione Divina, pag. 33. Conclusio, pag. 33.
CAPUT V. Definitionem legis naturalis continens, pag. 35. Paecepta legis naturae, pag. 36.
CAPUT VI. In quo Heineccii in Sanctos Thomam Aquinatem, et Bonaventuram calumnia detegitur, et exploditur, pag. 37. Hi Sancti Doctores rejiciunt peccatum philosophicum, pag. 38. Conclusio, pag. 49.
CAPUT VII. Hominem ab ipso mundi exordio ad nostra usque tempora à conceptionis suae die legibus obstrictum esse tum Divinis, cum humanis, pag. 41. Comparatio inter cognitionem hominum, et animalium, pag. 43. Libertas moralis, pag. 44. Nullitas bonorum creatorum ad quietandam voluntatem hominis, pag. 48. Bona creata duplicis generis sunt, p. 49. Libertas non consistit in exemptione à lege, pag. 52. Libertas civilis, vel politica perficitur dependenter à forma regiminis, pag. 53. Motiva ad legis observationem, pag. 54. Leges civiles praescribunt etiam suo modo paenas aeternas, pag. 55. Adamus habuit scientiam infusam, pag. 55. Necessitas revelationis, pag. 56. n. 64. Conclusio, pag. 59.
CAPUT VIII. Scientiam, atque cognitionem omnem tam supernaturalem, quam naturalem per Adamum à Deo instructum ad caeteros derivari, pag. 60. Genealogia primorum hominum, pag. 60. Modus, quo propagari facillime potuit ad nationes universi cognitio supernaturalium, et naturalium, pag. 63. n. 72. Duratio primaevarum generationum contigit virtute Dei, non naturaliter, pag. 64. n. 74. Conclusio, pag. 65.
CAPUT IX. Nembrodum, Assurem, Ninum, Belum, Semiramidem, Europem, Solonem, Licurgum, Romulum, Zeleucum, Corondam, omnium Rerumpublicarum conditores, et Legislatores scientiam Juris utriusque, Philosophiam, et Theologiam suo modulo revelationis, et traditionis majorum via didicisse, hisque duobus fontibus potasse, pag. 66. Chaldaei ab Abrahamo didicerunt scientias praecipuè Matheseos, p. 68. n. 77. Quaestio critica hac super re, pag. 70. Phaenices à quo didicerint, pag. 71. n. 81. Persae à quo, pag. 71. n. 82. Incolae Arabiae Petreae, et Idumae à quo, p. 72. n. 83. Gymnosophistae à quo, p. 72. n. 84. Africani à quo, pag. 73 n. 85. Europei à quo, pag. 74. n. 87. Septem sapientes, pag. 75. n. 88. Conclusio, pag. 77. n. 91.
CAPUT X. Definitionem, et divisionem juris continens, pag. 78.
CAPUT XI. Juris naturae, et gentium notionem, et distinctionem complectens, pag. 83. Quae pertineant ad jus gentium, p. 87. n. 107. An consensus gentium ad jus sic dictum requiratur? Dato quod nic: Consensus hujusmodi tacitusne, vel expressus fuit? pag. 89. n. 112. Conclusio, pag. 90.
LIBER II.
CAPUT I. Praeambula continens, pag. 91. Intelligentia hujus propositionis: "Ecclesia in statu civili est," pag. 95. núm. 120.
CAPUT II. Religionem, Cultum D.O.M. tum internum, cum externum de Jure esse naturae, pag. 100. Homo sine Religione consistere non potest, pag. 104. et 106. Conclusio, pag. 109.
CAPUT III. Religionem sine Ministris, Decimis, Oblationibus, Primitiis consistere non posse, pag. 109. Nembrodus, Assur, Mezraim, et Chanaam Sacerdotium creant, et locupletant profusione mirabili, pag. 112. n. 139. Idolorum sacerdotes domini erant tertiae purtis bonorum terrae, Regibus à consiliis, scientiarum, et artium magistri tertio, vel secundo saeculo à diluvio vix transactis, pag. 113. Creatio Sacerdotii antiquae legis, pag. 113. n. 140.
CAPUT IV. Sacrificium de Jure naturae esse, pag. 117. Institutio Sacrificii Eucharistiae, pag. 119. n. 147. Objectio, pag. 122. n. 150. Solutio, pag. 123. n. 151. Ratio horribilium sacrificiorum idolis oblatorum, p. 124. n. 153. Conclusio, pag. 125. n. 155.
CAPUT V. Solutionem decimarum, et universom vectigalis, et tributi cujuslibet partim esse de Jure naturae, partim de derminatione Juris positivi, quodcumque id sit, Divinum, vel humanum, pag. 125. Ration collationis decimae partis, pag. 128 n. 161. Ecclesia Regis gloriae augustissima Sponsa leges ferendi potestate donatur, pag. 129. n. 162. Cur decretum de solutione decimarum non intimavit statim ab initio? pag. 130. Objectiones quaedam, pag. 131. Differentia inter praecepta judicialia, et caeremonialia legis veteris, pag. 131. Destinatio decimarum in nova lege, pag. 133. Distinctio inter Sacrificium, et oblationem, pag. 134. Caeremonialia praecepta duplicis generis, pag. 135. Primitiae, pag. 136.
CAPUT VI. Animadversiones continens apprime necessarias, pag. 137. Ratio conjurationis imporum in Ecclesiam Catholicam Romanam, pag. 140. Religio Apostolica Romana est vera Religio à Deo revelata, pag. 142.
CAPUT VII. Hominis erga semetipsum officia complectens, p. 143. Pugna inter corpus, et spiritum, p. 144. Finis ultimus hominis est contemplatio, et amor Dei, pag. 145. Rectus ordo exigit, ut ratio dominetur, et praesideat inferiori appetitui, et corpori, pag. 145. Conclusio, pag. 146.
CAPUT VIII. Suicidium crimen pessimum esse in naturam, Deum, Rempublicam, pag. 146. Suicidium nunquam licet nisi Dei instinctu, et jussu, pag. 150. Veterum Romanorum Pontificalibus libris cavebatur: "Homicida sui insepultus objiciatur" pag. 151. Suicidia frequentissima, et penè diurna contingunt in regionibus protestantismo infectis, pag. 152. Increduli timidiores, et ignaviores sunt omnibus hominibus, pag. 154.
CAPUT IX. Dictamen Juris naturae erga vitae, pudicitiae, honoris, et bonorum fortunae aggresorem complectens, pag. 154. Quid sit moderamen inculpatae tutelae, pag. 155.
CAPUT X. Hominum erga alios officia generalia continens, pag. 158. Homo Rex seipsum super thronum immolare, et sacrificare debet pro sibi subjectorum bono, et pace, pag. 158. Christus Dominus societatum civilium bases consolidandes curavit, dum inter homines conversatus fuit, pag. 159. Religiosi felicitatem temporalem,et aeternam fratrum suorum quaerunt, et operantur, pag. 160. Societas creata pro fine ultimo habere debet aeternam felicitatem, pag. 161.
CAPUT XI. Recentiorum Juris naturae, et gentium scriptorum de mendacio, inimicorum dilectione, et usura errores contra naturam, et Evangelium exhibens, pag. 162. Illud: "Odio habebis inimicum tuum" non fuit praeceptum in lege, sed prava interpretatione judaeorum introduction pag. 166. Usura etiam moderata illicita est, pag. 167. et 169.
CAPUT XII. Societatis primae aliarum bassis officia complectens, pag. 169. Conjugium non ex pacto, aut civili lege, sed ex naturae impulsione originem ducit, p. 171. Homini dupliciter aliquod naturale, p. 171. Institutionis conjugii duplex finis, pag. 173. Simplec fornicatio naturâ suâ opponitur juri naturae, pag. 173. Libellus repudii permissus fuit ad vitanda uxoricidia; tamen ejus usus illicitus, pag. 173. Matrimonium essentialiter est pactum absolutum, et initum in omne tempus, pag. 179.
CAPUT XIII. Polygamiam simultaneam naturae Juri opponi ut secundario matrimonii fini minus congruentem, primarii licet respectu habito dispensari in capossit à Deo, pag. 180. Finis reformationis protestantium, pag. 181. Christus Dominus matrimonium ad primam sui institutionem reduxit, pag. 183.
CAPUT XIV. Polyandriam, sive polyviriam simultaneam Juri naturae opponi, pag. 183. Diodorus Siculus nimis credulus fuit, pag. 186.
CAPUT XV. De vera origine potestatis, et auctoritatis patriae agens, pag. 187. Imporium mos est sibi passim contradicere, pag. 187. Patria potestas ex sola generatione ortum ducit, pag. 189. Ad quo pertranseat hujus modi potestas, pag. 190. n. 257. Patrio potestas nullum jus super vitam, et necem liberorum confert, p. 191. Nec ad procurandum abortum etiam ante animationem, p. 191. Nec ad exponendam prolem, p. 191. Parentes crudeles peccant in jus naturae, pag. 192. E contrario quandoque peccant aliqui nimia indulgentia, pag. 193. Ad quae teneantur parentes, pag. 193. n. 262. Quid liceat filiis post usum rationis, pag. 194. n. 263. Refutantur sententiae contratiae, pag. 195.
CAPUT XVI. Rationem educandi juventutem à Rousseau praescriptam exhibens, pag. 199. Damna ex hac institutionis methodo timenda, pag. 201. Facilius est Dei existentiam in ordine eliam supernaturali cognoscere, si sit proponens fidem, quam abstracta algebrae, et geometriae theoremata, pag. 205. Contradictiones hujus sistematis, p. 205. Fides non est geographiae opus, sed donum Dei, pag. 209. Homo perveniens ad usum rationis tenetur ad se convertendum ad Deum, p. 211. Quid sentiendum de homine silvestri, p. 211.
CAPUT XVII. Filiorum erga parentes officia brevitèr complectens, pag. 212.
CAPUT XVIII. In quo de dominorum, et servorum officiis agitur, pag. 215. Crudelitas heterodoxorum in servos, pag. 215.
CAPUT XIX. Impugnationem J. J. Rousseau circa jura Principum complectens, pag. 220. Versuta fallendi ars à novatoribus usurpata, pag. 220. Mala hinc orta, pag. 222. Quid intelligat J. J. nomine Jus fortioris, pag. 225. Quid inter dominium politicum, et despoticum intersit, pag. 226. Vera naturae vox de ortu civitatum, pag. 228. Monarchia est regiminis forma naturae magis consentanea, qua incoeperunt, et in quam ultimò disierunt nationes etiam illae, quae libertatem quotidiè obstrepebant, pag. 2350 Comparatio Rerumpublicarum Athenarum, Spartae, Romaecum ditionibus Regis Christianissimi, vel Catholici, pag. 239. A quo derivata fuerit auctoritas antiquorum comiliorum vulgo Cortes, pag. 241.
CAPUT XX. Contradictiones, quas secum incolvit pactum sociale, exhibens, pag. 244. Auctoritas, et potestas nationum regendarum non à conventionibus, sed à jure naturae originem ducit, pag. 251.
CAPUT XXI. Definitiones, et divisiones quasdam complectens, pag. 251. Forma regiminis communiores, pag. 251.
CAPUT XXII. Regiminis monarchici utilitates exprimens brevitèr, pag. 253. Forma gubernii Hispanici nebilior, et perfectior est omnibus, quae noscuptur, p.262. Judicium de imperiis succesivis cum primogenili proelatione, pag. 266. Inconvenientia consecuta in Regnis electivis, pag. 270. Conclusio, pag. 273.
CAPUT XXIII. In quo de tyrannicidio aliquoe proemilluntur definitiones, et divisiones, pag. 273.
CAPUT XXIV. In quo Divi Thomae Aquinatis, Quinti Almae Ecclesiae Doctoris, severioris critices à quibusdam insimulati sententia de tyrannicidio exhibetur, p. 276.
CAPUT XXV. In quo Monarchomacorum objectionibus respondetur, pag. 286. Intelligentia illius: Rex est minister populi, pag. 291. Rex causa populi institutus fuit, quomodo intelligendum, pag. 292. Rex est Reipublicae tutor, quo sensu, pag. 292. Propter Principis peccata Deus in populum animadvertit, cur, pag. 293. Conclusio, pag. 294.
LIBER III.
CAPUT I. Definitiones, et divisiones continens, pag. 295.
CAPUT II. Primam dominii proprietatis originem paucis exhibens, pag. 299. Intelligentia illius: "Jure naturae omnia sunt communia." pag. 299.
CAPUT III. In quo impugnantur Lockius, et Genuensis, pag. 301.
CAPUT IV. Inconvenientia consecuta Lycurgi legem de possessionum aequalitate, et Solonis de aeris publicè, privatimoè contracti remissione, pag. 306.
CAPUT V. De convenientia proprietatis dominii, ejusque omnimoda necessitate in Rebuspublicis bene ordinatis adversus Hobbesii, Thomasii, et Heineccii crudelia, et impia dogmata, pag. 309.
CAPUT VI. Bellum publicum debitis affectum conditionibus de Jure gentium esse, pag. 315. Quid requiratur ad justitiam belli, pag. 318.
CAPUT VII. In quo quibusdam quaestionibus respondetur, pag. 320. Quaest. I. Principi Catholico bellum gerere licet adversus subjectos cives in scrisma, haeresim, vel apostasiam prolapsos? pag. 320. Quaest. 2. Princeps bello impetere potest subditos non suos contra naturae legem delinquentes? pag. 326. Quaest. 3. Quid efficiet Princeps vicini invasionem timens? p. 327. Quaest. 4. Ad justitiam belli solemnis requiritur indictio? pag. 328. Quaest. 5. Bellum ex utraque parte potest esse justum? pag. 328. Quaest. 6. Quae licent in bello justo? pag. 329. Canones super hoc, pag. 329.
CAPUT VIII. Definitiones, et divisiones servitutis continens, pag. 333.
CAPUT IX. Servitutem legalem de Jure gentium esse, pag. 334. Quaeritur quid de commercio AEtiopum sentiendum, pag. 342.