SVMMÆ SINGVLO.
RVM CAPITVM.
CAP. I. pag. 1.
LEgatus definitur. Eadem dicitur quid ita sic appelletur, et cur orator.
CAP. II. pag. 6.
Legatio est inuentum necessitatis.
CAP. III. p. 9.
De legationibus diuinis.
CAP. IIII. p. 13.
Quid sit peregre mitti.
CAP. V. p. 19.
De eâdem voce, peregre.
CAP. VI. p. 23.
De eâdemre.
CAP. VII. p. 28.
Hîc enumerantur præcipuæ legatorum dotes.
CAP. VIII. p. 36.
Decorem quendam externum desidero in legato.
CAP. IX. p. 44.
Legatum censeo iis dotibus quæ domi militiæq; Rempub. tutam præstant.
CAP. X. p. 62.
Legatorum duo genera. Caduceum. De legatiombus quæ eduntur signis non Verbis.
CAP. XI. p. 72.
Legatio dignis danda, habito priùs delectu ingeniorum.
CAP. XII. p. 82.
In dandalegatione, præter supradicta, vitæ institutum attenditur.
CAP. XIII. p. 86.
Necessitate quandoque legationes dantur iis qui nondum accesserunt ad Rempub.
CAP. XIIII. p. 91.
Quidam obeunt legationes nullo nomine. Consilium non mittende legationis, ac tamen rem peragendi.
CAP. XV. p. 96.
Vnus duas, pluresue legationes obire non potest exceptis municipalibus.
CAP. XVI. p. 103.
Vna legatio pluribus datur. Et de multis legatis.
CAP. XVII. p. 108.
Legatio nititur mandatis. Mandata dantur scripto aut verbo. Vtraque possunt esse arcana et clausa; vtraque etiam aperta. Mandatis adduntur literæ fidei.
CAP. XVIII. p. 120.
Adsecuritatem legationis maximè pertinet, nunquam mitti eam nisi exploratò.
CAP. XIX. p. 128.
Qui legati propriè violari dicantur, qui non.
CAP. XX. p. 134.
Quibus modis ius gentiúm lædatur violandis legatis.
CAP. XXI. p. 145.
Quibus rationibus ipsi legati lædant ius gentium.
CAP. XXII. p. 150.
Violatori legationis an talio reddi possit.
CAP. XXIII. p. 154.
Quomodo legato iter faciendum.
CAP. XXIIII. p. 160.
Quos legatus in itinere conuenire debeat, quos non.
CAP. XXV. p. 166.
Legatio per partem legatorum, aut per aliquem è comitibus perferri potest.
CAP. XXVI. p. 170.
De comitibus legati.
CAP. XXVII. p. 175.
An vxor in legationem duci debeat.
CAP. XXVIII. p. 181.
De familia legati.
CAP. XXIX. p. 187.
Quibus honoribus, et qua comitate excipiantur legati.
CAP. XXX. p. 199.
Quibus de causis differatur admissio legati.
CAP. XXXI. p. 213.
Quibus de causis legatus ipse differt suam admissionem.
CAP. XXXII. p. 216.
Congressionum et admissionum similitudo.
CAP. XXXIII. p. 231.
Legatorum quidam excipiuntur. vt exteri, quidam vt domestici. Vtrique monstrantur.
CAP. XXXIIII. p. 238.
Tempore pacis non admittere legationem, cuiuscunque tandem illa sit, Scythicum planè est.
CAP. XXXV. p. 245.
Tempore belli legationes hostium aut omnino excluduntur, aut excipiuntur extra vrbem et castra. Aut, si nihil visure sunt nisi ipsis terrificum, vtrobique admittuntur.
CAP. XXXVI. p. 253.
Monentur illi qui legatione adeuntur, vt rem peragant ex dignitate; atq; vt caueant externa scelera.
CAP. XXXVII. p. 259.
Quando non permittatur legatis vt legationem edant in publico.
CAP. XXXVIII. p. 262.
Monetur legatus, vt cùm res poscit, prudenti moderatione magis quàm intempestiua dignitate censeri velit.
CAP. XXXIX. p. 269.
Legatio edi debet lingua eius imperii cuius est.
CAP. XL. p. 274.
Quando legatus et princeps vtantur lingua exotica.
CAP. XLI. p. 277.
De interpretibus.
CAP. XLII. p. 284.
Audiende legationi debetur patientia. Quandoque legatis præripitur oratio diuersis de causis.
CAP. XLIII. p. 287.
Modus edendæ legationis.
CAP. XLIIII. p. 293.
De vi subitorum responsorum.
CAP. XLV. p. 297.
Quid sequi, quid item cauere debeat legatus is, qui ad aliquid petendum missus est.
CAP. XLVI. p. 301.
Cuiusmodi mendacium vitare legatus, cuius item subsidio vti possit.
CAP. XLVII. p. 306.
An figuras et iocos legatio admittat.
CAP. XLVIII. p. 310.
Quanta debeat esse religio legati in seruandis mandatis.
CAP. XLIX. p. 313.
Quando liceat legato discedere à religione mandatorum.
CAP. L. p. 319.
De religione et potestate eius legati, cui data sunt libera mandata.
CAP. LI. p. 223.
An legatus cogi possit edere mandata.
CAP. LII. p. 327.
Quando legatus mandata promere debeat.
CAP. LIII. p. 331.
Quedam sunt que legatus aduertere debet, etsi nihil ad legationem pertinentia.
CAP. LIIII. p. 335.
Quando legatus consilium dare; quando accipere possit.
CAP. LV. p. 339.
Legatis non semper credi oportere.
CAP. LVI. p. 341.
De iis legationibus quas vocant illustres.
CAP. LVII. p. 359.
Quedam vitia notantur, que legato diligenter sunt vitanda.
CAP. LVIII. p. 366.
Quedam circumspectiones legatis necessarie.
CAP. LIX. p. 374.
Legato suus locus tuendus, eoq; asserenda dignitas legationis.
CAP. LX. p. 378.
Qualia ostendi legatis, cuiusmodi sermones cum iis institui debeant.
CAP. LXI. p. 389.
De muneribus quæ ab imperio mittuntur ad imperium.
CAP. LXII. p. 396.
Aliæ quædam munerum proprietates.
CAP. LXIII. p. 403.
Quædam munerum cautiones.
CAP. LXIIII. p. 408.
De remuneratione. Et an legato liceat mittere munera ministris regnantium.
CAP. LXV. p. 411.
An legatus ciuilibus actionibus teneatur.
CAP. LXVI. p. 418.
An perduellionis rectè legato dies dici possit.
CAP. LXVII. p. 427.
An alie actiones poenales competant in legatum.
CAP. LXVIII. p. 433.
An legatus habeat iurisdictionem in suam familiam.
CAP. LXIX. p. 447.
De iis legationibus quas vocant ordinarias.
CAP. LXX. p. 462.
De reditu legati ad suos.
CAP. LXXI. p. 467.
Quædam quæ pertinent ad reditum legati.
CAP. LXXII. p. 471.
De muneribus quæ dantur legatis discedentibus.
CAP. LXXIII. p. 478.
De responsis quæ dantur legatis, eorumq; formis.
CAP. LXXIIII. p. 491.
De renuntiatione legationis.
CAP. LXXV. p. 501.
Quedam alia quæ pertinent ad renuntiationem.
CAP. LXXVI. p. 506.
De præmiis quæ reuersis legatis dantur:
CAP. LXXVII. p. 517.
Conqueror hodiernos mores esse tam perditos. Hortor eos omnes, quibus aliqua Reipub. pars in manu est, vt ad cos corrigendos alacriter accingantur