INDEX
QVAESTIONVM.
QV AE IN HIS
DVOBVS LIBRIS
EXPLICANTVR.
Quaestiones Libri Primi.
 
1 AN in doctrina Gal. dentur morbi pandemij distincti ab endemis, & epidemijs vt putat Philippus Ingrassias.
a folio 3. vsq; ad xi.
2 An necessario requiratur aër alteratus ad constituendos morbos epidemitos, ut vult Ingrassias.
8.& 9.
3 An detur morbus endemius, qui sit vera pestis, vt affirmat Hercules Saxonia.
12.
4 An à communi cibo, & poto vitiato, citra aëris alterationem, vera pestis fieri possit, aduersus Donatum Antonium Altimanum, & Philippum Ingrassiam.
12. vsq; ad 20.
5 An aër sit causa febris, quoe à priuata mala dieta contingit: & quomodo sit intelligendus Hipp. lib. de flatibus, vbi hoc affirmat.
15.
6 An morbi, quos refert Cal. lib. de cibis boni, & mali succi, qui post famem euenerunt, sporadici fuere, vt flatuit Altimarus, an omnes vulgares, quaquam diversorum generum, & illorum plurimi verè pestilentes.
16. 17. 18.
7. An Cal. admittat stellarum vires à lumine & motu diucrs.ts, loquens de propria sententia lib. 3. de diebus decretorijs, contr à quàm putauit Marcellus Capra Siculus..
20 21.
8 An Astrologis Aegyptijs, & Babylonijs th obseruatione stellarum habenda sit fides secundum Arist. & Cal.
21.&22.
9 An stelloe causa sint corruptionis, & interitus sublunarium iuxta decreta Hippo. Aristote. & Gal. aduersus Marcellum Capram.
22. vsque ad 27.
10 An sancta Deï Romana Ecclesia damnet omnem Astrologiam iudicia riam vt asserit 10. Picus Mirandula.
27. vsq; ad 32.
11 An stellarum multitudo ferè innumerabilis, Planetae, Coelorum orbes, & motus varu effent inutiles & planèsti si sisielloe proeter lumè & motum vires abditas non baberent aduersas Picum Mirandu
32. vsque ad 35.
12 An calor coelstis fiat debilior sublunaribus admistus vt inquit Picus Mirandul.
36.
13 An calum suo motu & lumine per se producat calidum, frigidum, bumidure siccum in orbe sublunari, vt tuetur Picus Mirandula.
39. vsque ad 42.
14 An Luna turbet mare, suo lumine priuata illud destituens, vt voluit Mirandulanus.
40.
15 An Luna haveal lumen proprium, quamquam tenuiffimum, & v. inquit Picus obscurissimium.
41. & 42.
16 An conchylia fiant pleniora à lumine Lunae illis calorem tribuente vt putauit Picus Mirand. An abdita Lunoe vi ab eius lumine, & motu diuersae.
42. & 43.
17 An maris fluxus & refluxus esset sine causa, si Luna praeter lumen & motum influxus non haberet.
44. vsq; ad 47.
18 An ideo mare perpetuò fluit & refluit, quia Mediterraneum quaerit sese vnire toti suo elemento vt ex Adelando affirmat Picus.
44.
19 Aain Oceano sit fluxus, & refluxus.
45.
20 An venti causa esse possint maris astus & reciprocationis.
46.
21 An fiat maris fluxus, & refluxus à Lunae motu, vt probat Picus contra Bacconum.
46.
22 An sint eadem omnibus aquis initia acessus & recessus.
47.
23 An Agricolae futur an anni vbertatem, vel caritatem non praedicerent, si stellarum non darentur influxus.
47. & 48.
24 An ratio partus lethalis in ocatus mense, referri debeat ad stellarum influxus.
49. vsq; ad 51.
25 An foetus oe grotet octauo mense, quia septimo laborauit, quaerens nutrimenti, & aeris maiorem copiam, vt putat Hieronymus Mercurialis: an potius quia septimo conuertitur, vt aegrediatur vt dicit Franciscus Vallesius.
49. & 50..
26 An crises in morbis à stellarum configurationibus abdita ratione producantur.
51. vsq; ad 54.
27 An sit naturae occulta proprietas progredi per septennarios vt putat Picus Mirand.
51. & 52.
28 An sit morbi proprietas, vel causae morbificae, vt determinatis quibusdam diebus foeliciter, alijs infoeliciter, naturam stimulet ad crises.
53.
29.An Galenus rectè referat causas dicrum criticorum ad Lunam lib 3 de diebus decret.
54.
30 An rationes quibus Picus oppugnat stellarum vires a lumine & motu diuersas, momenti sint.
55. vsque ad 58.
31 An Arist. improbauit vnquam stellarum influxus.
57.
32 An proprietas arguat indiuidualem diuersarum substantiarum mistionem in doctrina Arist. & Gal.
58. vsq; ad 60.
33 An détur morbi à tota substatia aduersus Alex. Mass
60. vsq; ad 72
34 An canis rabidus sua contage constituat morbum in intemperie calida sicca de mente Gal. vt putauit Alexander Mass. An potius à tota substantia deleterium.
62. vsq; ad 65.
35 An venena toto genere loedentia inducant morbos à tota substantia de mente Gal.
65. vsq; ad 68.
36 An lues gallica sit morbus a tota substantia aduersus Hieronymum Capiuaccium.
68. & 69.
37 An rationes Hieronymi Montalti Siculi cuertant morbum in totis substantia.
69. vsq; ad 72.
38 An Gal. de propria sententia protulerit temperamentum esse formà: an animae hominis naturam cognouerit
71.
39 An substantia corruptibilis recipiat magis & minus, intendi & remitti possit, contrarium habeat, & successiuè ac in temore generetur & intereat in doctrina Arist.
71. & 72.
40 An febris pestilens differat solum secundum maiorem putredinem à febribus omnibus putridis vt asserit Alexander Massariae.
73 vsque; ad 80.
41 An spiritas vitales possint putrescere.
74.
42 An iu febre pestilenti praeter putredinem sit venenum.
74. vsq; ad 90
43 An omnes febres pestilentes sint caloris vehementis.
76.
44 An Gal. Anic. Aetius in febre pestilenti exhibeant theriacam.
76.
45 An pestes habeant determinatas analogias ad determinatas animalium species vt inquit Hipp. lib. de flat. idque proueniat à putredine vt putat. Altimarus.
77.
46 An rationes Valleriolae concludát aduersus Fracastorium: & an Horatius Augenius appositè illis respondeat.
80. & 81.
47 Anssentia febris pestilétis sit in putredine sordida & profunda.
81.
48 An form e materiales gradum uel partem sui producant in specierum generatione vt in quit Fracastorius.
82.
49 An seminaria coatagomis pestilentis oriantur à putredine sordida & profunda
82. & 83.
50 An vetenam patrescens generet febrem postilentem vt voluit Eustachius
 
chins Rudius.
83. 84.
51 An essentia febris pestilentis consistat in corruptione substantiae, vt putat Augenius.
85.
52 An possit esse vera pestis sine febre aduersus, Antonium Firmanum Horatium, Angen um, & Hieronymum Mercur.
91. vsq; 102.
53 Ai morbi omnes, quos enumerat Hipp. 3. epid. sec. 3. à tex. 9. ad 64. Fuerint verè pestilentes.
91. 92.<EN COURS>
54 An in pestilentus multi repentè moriantur sine sebre: an y ephemerae pcstilenti intere unt vt putat Augenius.
97.
55 An ex vehementi putredine cor ledente, moriantur boinines priusquã in sebrem incidant ut statuunt Massaria & Angelutius.
98.
56 An Hipplib de flatibus dit u onencus pestem esse sebrem communaut vt expmicat Angenius.
100.
57 An urtis morbus acutus necessario sit cum sebre ve contendit Horatius Augenius.
102. vsq; ad 106.
58 An ex humoriem corruptione in corpore animals possit generari verum venenum: an solum quid veneno simile vt putat Mercurialis.
106.vsque ad 111.
59 An in corpore animais absque insigni humorum putre dine possit verum venenum generari, & augri vt opinatus est Hercules Saxomit.
111. rfq; ad 120.
60 An in sebre vulgari perniciosa ex humorum insigni corruptione progenita ob praunorum ciborum esum, debeat mitti sanguis, & anciopiosè aduersus Marcellum.
120. vsq; ad 131.
61 An in omini morbo magno mittendus sit sanguis.
130. & 131.
Quaestiones Libri Secundi.
 
AN vesicatoria ex cantharidibus parata rectè suerint institutae in sebre illust. D. Vincenty Rao.
132. per totunt librum secundum.
63 An pherentis sit maior affectus comate, & febris vtroque.
132. 133.
64 An seminaria contagionis pestilentis debeant habere antipathiam ad cor, vt sebrem pestilentem constituant aduersus Fracastorium.
134 & 135.
65 An à symptomate sumatier indicatio curatiua, & quando.
136. 238.
66 An vesicatoria impediãt cuctionem humoru aduersus Saxoniã.
138.
67 An omnts naturae excretio noxy succi à partibus internis ad cutem sit vtilis, & vesicatorus persicienda.
139.
68 An nulla excretio crudi bunwris sit, nisi folius turgentis vt putant Alex. Mass. & Antonius Aluarez.
139. vsq; ad 144.
An in crisi per saaguinis stuorem requiratur coctro aduersus Massariam; an in asetune per sanguinem fluentè e naribus liberato adsuerit aliqua bumorum coctio aduersus Antonium Aluarez.
140. 141.
70 An vri le nigrae cru ditatem & perniciem denuncient.
141.
71 An omnis cycretio humoris maligni ab internis ad externas partes sit perpetito vulis & imitanda, vel quandoque corrigenda aduersus Marcellum Capram.
146. vsq; ad 148.
72 An vejar sabiugales cruditatem ostendant.
189.
73 An cutis locis idoneus excretionis succorum totius corporis aduersus Herculem Saxoniam.
190. vsq; ad 193 & 243.
74 An in sebre vtile sit euacurare succos noxios per cutem vt putat Saxonia.
190. & 191.
75 An ad euacuandum à profundo ad cutem praestent vesicantia: an puputius mallecolorum scarificatio, medicamenta alexipharmaca, & alia pleraque auxilia, quae eandem intentionem absoluunt citra aegri damnum.
194.
76 Quae damna inferant vesicantia ex canthardibus in sebre pestilenti.
194.
77 An uesicantia summos dolores inducant & iducant & vires debilitent.
195.
78 An dolentes aliqua parte torporis si mens aegrotet & dolorem non sentiant, doloris damnum paciantur.
197.
79 An sensatu sit pascio, an sit & actio animae cognoscentis. Et cuius, de mente Arist. & Cal.
197. & 198.
80 An vesicantia succos non traberent si dolorem non inferrent.
198.
81 An vesicantia non ex medicorum malo regimine vt putat Saxonia, sed propria vi dolorem inducant.
199. & 200.
82 An vesicantia augeant sebrem.
200. vsq; ad 204.
83 An vesicantia trabant a profundo ad cutem quia illam debilitant: & reddant succorum receptioni paratiorem vt credidit Saxonia.
202. & 204.
84 An vna corpuris parte calefacta totu corpus successiuè incalescat.
205
85 Atrationes, quibus Saxonia contendit calorem vesic. a cute ad prosunda corporis penetrare non posse, probabiles sint.
206.
86 An in delirio vsus sit Gal. vesicatorus ex cantharidibus: an potuis illa dounet tit omni ibntemperia calida.
207. & 255.
87 Anpituita salsa calida sit de ntente Caleni.
208.
88 An vesicantia ex cantharidibus extrabant venenum velimmittant.
209. vsque ad 211 & 256.
89 An cantharides sint venenum, an alae fint alexipharmacum; an totae sint venenosae
211. & 221. vsq; ad 224.
90 An venera cuti imposita ad profandum corports penetrent aduersus Saxoniam
211.
91 An venea nõ noceant in transitu sed in termino vt opinatus est Mar cellus Capra.
212. & 213.
92 An medicamenta, quae cuti apponuntur ad euacuandum venenum à profando debeant esse perpetuo alexipharmaca habentia naturam meidam inter corpus nostrum, & venenum aditersus Mercurialem.
214.
93 An, multa animalia venenosa curent venenum, quod inserunt: & an venenum veneno sit alexiterium.
216. 217.
94 An arsenicum portatum éregione cordis praeseruet & curet pestem, vt tenent Phailopius, Iagrassias, & Firmans.
218 vsq; ad 221.
95 An vesicatoria ex cantharidibus cuti apposita augeat obstructionem, & putredinem in sebre putrida pestilenti.
225. vsq; ad 227.
96 An Gal. Paulus, Aetius, & Celsus, qui vesicatorus vsi sunt in multis morbis, illa receperint vnquã in sebre pestilenti.
227 vsq; ad 230.
97 An in excretione per abnum conuentant vesicantia cuti adbibita.
231
98 An excrectiones per aluum omnes sint colliquantes in sebre pestilenti, vt videtur velle Saxionia.
231. & 232.
99 An vesicantia apposita illust. D. V incentio Rao damnum intulerint.
232. vf juead 236.
100 Anomnis sebris putrida indicet reuulsionem, vel saltem deiuationé succorum, qui illiam constitunt.
236. vsq; ad
239.
 
101 An purgans medicamentum in sebre putrida sit praesidum reuulsiuum.
237.
102 An pestis & sebris pestilens sine peste differant subiecto, genere & causis adversus Saxoniam.
239.
103 An possit esse vera pestis, quae non sit actu morbus communis ut putat Rudins,
240. & 241.
104 An uera pestis & sebris pestilens priuata, licet conueniant in ueneno, differant penes venonurum analogias, vires, & impetus, & de venenorum illas constituentium latitudine.
241.
105 An remedia, quae vni constituoni pestilenri couducunt, reliquis conferant: an quae vni conferant alteri possinto oficere.
242.
106 An sudor omnibus morbis communis & utilis esse possit vt contendit Saxonia.
244.
107 An in principïo accessionis febris intermittentis siccus eam constituens confluat ab ambitu corporis ai internum focuni febris, vt affirmat Saxonia.
244. vsque ad 252.
108 An rigor fiat io acribu saccis ipetu vehemiti delatis per partes corporis sentiemes: an calore ad ima refugiente & b intro foras sese effundente, ac duplic motju corpus concutiente vt putat Rudius.
248. vsque ad 250.
109 An vesicatoria conueniant pro renulsione facienda in principio accessionis vt opinatur Saxonia.
253.
110 An in sebre synocha conueniat deriuatio.
235.
111 An vesicatoria conueniant in cardiaca & syncope; an conueniant in lethargo.
245. & 255.
112 An chores, ommum succorum, tum partium corporis promstissimè venenum concipiant.
257. & 258.
113 An bectica pestilens aliqua curabilis sit vesicatorys vt protulit Saxonia.
259. & 260.
114 An veficatoria conducant in putrida pestilenti, vt exstimat Saxonia.
fol vltimo.
FINIS.